Cumhuriyet Dönemi Türkçe Haber Arşivi

Bir Amerikalı seyah dün akşam polise müracaat ederek şu şikâyette bulunmuştur:

-Günlerdenberidir Istanbulda bulunuyorum. Dün akşam kızımla beraber Istanbul cihetinde bir tenezzüh yapmak maksadile Galata köprüsüne geçmek istedik. Tam köprünün başına geldiğimiz zaman başında kasket, sırtında kurşuni bir gömlek ve boynunda da bir kutu taşıyan iri cüsseli bir adam yolumuzu keserek elini uzattı, -para-diye bağırdı. Bendenizin, par prensip caddelerde onun, bunun yolunu keserek, para isteyen tenbellere muavenet etmek adetim değildir. Hiç bu adamın yüzüne bakmadan yoluma devam etmek istedim. Fakat hiç işidilmemiş bir tarzda bu adamın arkamdan gelerek yakama yapıştığını gördüm.

Herif gözlerini açarak ‘para, para’ diye bağırıp duruyordu.

-Be adam dedim, Bir insandan zorla para alınır mı? İstersem veririm, istersem vermem.

Herif dert dinlemedi. Parmaklarını birer kilit gibi yakama takmış, muttasıl beni çekip duruyordu. Kızım korktu. “Aman baba, bu ne biçim dilenci! dedi, baksana gözlerine. Eğer para vermezsen bu adam seni döğer. Zahar Türkiyede dilenciler zorla para alıyorlar. Baksana herkes nasıl veriyor.”

Kızımın ihtarı üzerine başımı çevirip baktım. Filhakika bütün halkın benim yakama yapışan dilenciye benzeyen diğer bir takım dilencilere muntazaman birer kuruş verip geçdiklerini hayretle gördüm. Bunun üzerine, belâdan kurtulmak için kırk para çıkarıp verdim. Ben artık zannediyordum ki bu müziç dilenci yakamı bırakarak teşekkürle yanımdan ayrılacak. Halbuki ne yapdı, beğenirsiniz? Bana “mersi” diyecek yerde “Kızın için de bir kuruş ver, öyle bırakayım demez mi?”

Kafam attı. Osırada bizi lakayt seyreden polise dönerek İngilizce bilen bir adam vasıtasile işe müdahele etmesini ve yakamı bu dilencinin elinden kurtarmasını söyledim. Polis bana karşı ne dese beğenirsiniz? “kuruşu vermek mecburiyetindesiniz” dedi. Artık tahammülüm kalmamıştı. Kendimi buraya zor atabildim.

Rica ederim Halktan zorla para alan bu dilencilerle bu dilencileri şayanı hayret bir şekilde himaye eden polisin tecziyesini talep ederim…”

İkdam, 25 Birincikanun 1928

Bu haberle ilgili yapılan yorumları takip edebilirsiniz RSS 2.0 feed. Yorum yazabilirsiniz -, ya da sitenizden bağlantı verebilirsiniz.